დრო გადის, მაგრამ მისი დავიწყება შეუძლებელია. დრო გადის, მაგრამ ის ახსოვთ, რაც არ უნდა მოხდეს. ჩვენც გვახსოვს და არ ვივიწყებთ...

მადრიდის "რეალი" უდიდესი ისტორიისა და ტრადიციების გუნდია, მის შემადგენლობაში იმდენ ლეგენდარულ ფეხბურთელს გაუგორებია ბურთი, რომ მათი ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს. მაგრამ, უდავოდ, გამორჩეული, ყოველ შემთხვევაში, ბოლო ათეულ წლებში, მაინც რაულ გონსალეს ბლანკოა. ესაა ფეხბურთელი, რომელმაც უდიდესი კვალი დატოვა სამეფო კლუბის ისტორიაში. მოდი ვაღიაროთ, "რეალს" მასზე დიდი მსოსფლიო ლეგენდებიც ჰყოლია, თუნდაც ზიდანი, რონალდო, რომლებსაც მსოფლიო ფეხბურთში უფრო მეტად წინ აყენებენ, მაგრამ "ბლანკოსისთვის" ის უძვირფასესი და ნომერ პირველია და, მგონი, დიდი ხანი ასეთადაც დარჩება, რადგან ურთულესია, ვინმემ გადაფაროს მისი მიღწევები "მერენგუესისადმი". მე მგონი, ეს ადამიანი იმსახურებს, რომ კიდევ ერთხელ გავიხსენოთ. დაე, ვინც მის შესახებ ბევრი არ იცის, ახლა გაიგოს. ასე რომ, გადავხედოთ, რა კაცი იყო ბლანკო (მისი გვარი მადრიდულ გრანდს იდეალურად ესადაგება, ესეც რაღაცას ნიშნავს..).

1977 წლის 27 ივნისი იყო, როცა გონსალეს ბლანკო მოევლინა ქვეყანას. ბიჭი მადრიდის ღარიბულ კვარტალში იზრდებოდა. მის ოჯახს მწირი შემოსავალი გააჩნდა, შესაბამისად, პატარა ბიჭს ბევრი რამ აკლდა. დაბალშემოსავლიანი ოჯახი, რომელსაც, რაულის გარდა, კიდევ ორი შვილი ჰყავდა (ძმა პედრო და და მარია ლუიზა), მთლიანად მამის კისერზე ცხოვრობდა, რომელიც ელექტრიკოსი იყო. ასე რომ, ახალგაზრდა ნიჭიერ ბიჭს მხოლოდ ოცნება თუ შეეძლო დიდ ფეხბურთზე. მას ჟინის დაკმაყოფილება მხოლოდ ეზოსა და ქუჩაში შეეძლო. ერთხელაც, მას მწვრთნელებმა თვალი დაადგეს, მაგრამ, საბოლოოდ, ბიჭს იმედი გაუცრუვდა, მომავალი ლეგენდა თავისი სუსტი აღნაგობის გამო დაიწუნეს. რა ექნა პატარა ბლანკოს, მხოლოდ ცრემლის დენით თუ შეეძლო გულის დაოკება, თუმცა მან აღთქმა დადო, რომ აუცილებლად გააუმჯობესებდა ფიზიკურ ფორმას.

"ყოველ დილით გაუმაძღარი მადით იღვიძებდა. თავს მაბეზრებდა თავისი შეკითხვებით. მას აინტერესებდა კალორიების რაოდენობა, რომელსაც ის იღებდა",- ამბობს მისი დედა, მარია იზაბელი.

ბოლოს და ბოლოს, მისმა გარჯამ შედეგი გამოიღო: მოედანზე ბიჭი, რომლის კერპიც დიდებული დიეგო მარადონა იყო, სასწაულებს სჩადიოდა. მისი სისწრაფე და მოქნილობა ძალიან მოეწონა მადრიდის "ატლეტიკოს" მფლობელს, ხესუს გილის, ვინაც პატარა ბიჭს შესთავაზა, წითელ-თეთრი მაისური მოერგო. პრეზიდენტი დაჰპირდა მას, რომ მისი ტალანტის მეშვეობით კლუბი ქედმაღალ თანაქალაქელებს, "რეალელებს" წინ აღუდგებოდა და "ატლეტიკო" "ბლანკოსს" დაჯაბნიდა. დაჰპირდა და ... საფეხბურთო სკოლა დახურა, რადგან კლუბს ფინანსური პრობლემები შეექმნა და ხარჯების შემცირების მიზნით ეს ნაბიჯი გადადგა, რასაც, ალბათ, ნანობს, ძალიან ნანობს, თუნდაც მხოლოდ რაულის დაკარგვის გამო. ახალგაზრდა თავდამსხმელი კვლავ ქუჩაში აღმოჩნდა და ბედნიერების ძებნა სხვა მიმართულებით განაგრძო . საბოლოოდ კი, "ქედმაღალ" "რეალს" მიაშურა. აქედან დაიწყო გზა მთავარი გუნდისკენ. დაიწყო "კადეტიდან" და მიაღწია უმაღლეს საფეხურს.



პირველ ოფიციალურ მატჩში, რომელშიც რაულმა "რეალის" ფორმით ითამაშა, პატარა მადრიდისტებმა მეტოქე იოლად, 5:0 დაამარცხეს. ერთ-ერთი გოლის ავტორი კი გონსალესი გახლდათ.

ალბათ, რაულს ეს თამაში ბუნდოვნად ახსოვს, განსხვავებით მაშინდელი დამრიგებლისგან, რომელიც პატარა მოთამაშეებს წვრთნიდა, საუბარია ანტონიო კუიროგიზე: "პირველივე დღიდან მან თავის თავზე აიღო გუნდის ლიდერობა და საბოლოოდ გახდა კიდევაც გუნდის ლიდერი. დავინახე 15 წლის ბიჭი, რომელიც ბრწყინავდა და ვიცოდი, რომ ის მომავალი გენიოსი იქნებოდა. რაული არაჩვეულებრივი იყო, ის მხოლოდ თავის თავს ეყრდნობოდა. ყველას თვალში დიდ პატივისცემას იმსახურებდა. ის ცხოვრობდა, რათა ფეხბურთი ეთამაშა, ის ფეხბურთით იყო შეპყრობილი. და, რაც მთავარია, მომწონს, რომ ეს ყოველივე დღესაც ასეა", - თქვა მან.

მართლაც, რაული არ არსებობდა ფეხბურთის გარეშე, მისთვის ყოველი მატჩი მნიშვნელოვანი იყო: "ნებისმიერი ოპონენტი ღირსია, რომ მას პატივი სცე, და იმისათვის, რომ მოწინააღმდეგე დაამარცხო, საჭიროა იბრძოლო",- ასე ფიქრობს ესპანელი ფორვარდი.

"ყოველდღე განთიადისას უნდა ავმდგარიყავი, სტადიონამდე მატარებლით მივდიოდით, შემდეგ - მეტროთი, შემდეგ - ავტობუსით," - იხსენებს ის. მან 1994-95 წლების სეზონი "რეალ მადრიდ C"- სთან ერთად დაიწყო და შვიდ მატჩში 13 გოლი გაიტანა (!). მის ცდას შედეგი ნამდვილად მოჰყვა. 17 წლის ბიჭს ოცნება აუხდა (ზუსტად 17 წლისა და 124 დღის), ახალგაზრდა მოთამაშე "რეალის" მაშინდელმა დამრიგებელმა, ხორხე ვალდანომ შეამჩნია: 1994 წლის 29 ოქტომბერს მისი დებიუტი შედგა სამეფო კლუბში, რითაც გახდა ყველაზე ახალგაზრდა ფეხბურთელი, რომელსაც კი თეთრი მაისური მოურგია. მატჩის წინადღეს, ვალდანომ ის გვერდზე გაიყვანა და უთხრა: "არ შეშინდე, ხვალ უნდა ითამაშო" - უთხრა ეს მწვრთნელმა მას და შეხედა, რათა მის თვალებში შიში დაენახა; დაენახა, რომ გამოუცდელი ბიჭი კანკალებდა, მაგრამ, ამის ნაცვლად, დაუჯერებელი ძალა და დამაჯერებლობა იხილა და შეამჩნია. რაული არ შეუშინდა დიდ დატვირთვას. აბა, როგორია, რამდენიმე ასეული მაყურებლის წინ თამაშს რომ ხარ მიშეჩვეული და უცბად გიწევს ათიათასობით მაყურებლის წინაშე გამოსვლა, თანაც არა მესამე, არამედ პირველი გუნდის შემადგენლობაში...



და, მართალია, "რეალმა" წააგო, მაგრამ რაული ზოგიერთ მომენტში უბადლოდ გაისარჯა. რა თქმა უნდა, ახალგაზრდა ფეხბურთელი მატჩში შეცვლაზე შევიდა, თუმცა მაყურებელს თავი მაინც დაამახსოვრა, საგოლე გადაცემაც კი გააკეთა. ამ დღიდან კი ბლანკომ მადრიდული პუბლიკის გულის მოგება დაიწყო (ამ სეზონში მან 28 მატჩი 9 გოლი გაიტანა, რაც ასეთი ახალგაზრდა მოთამაშესთვის არცთუ ისე ცუდი შედეგია). 1994 წლის 29 ოქტომბრიდან 2010 წლის 25 ივლისამდე თეთრ მაისურს ატარებდა, "თეთრების" ინჩადას ახარებდა გატანილი გოლებით, მხოლოდ მისთვის იღვწოდა და არაერთ წარმატებასაც მიაღწია. ერთი კია, "მადრიდიდან" ისე წავიდა, რომ ერთი აუხდენელი ოცნება მაინც დარჩა - "კოპა დელ რეის" მოგება, რაც კლუბმა გასულ სეზონში შეძლო, როცა გონსალესი ლურჯ ფორმაში გამოწყობილი "აუფ შალკე არენაზე" გელზერკინხელებს ახარებდა.

მის პირად თუ კოლექტიურ მიღწევებს დიდად აღარ ჩავუღრმავდები, დარწმუნებული ვარ, უმეტესობამ კარგად იცის, რისი მოგება მოახერხა მან და რამდენჯერ. მაგრამ, თავს მოვალედ ვთვლი, რომ მაინც შეგახსენოთ, მანამდე კი, გეტყვით, რომ მისი დებიუტი 1996 წლის ოქტომბერში შედგა ჩეხეთის რესპუბლიკის წინააღმდეგ.

რაული იყო სამეფო კლუბის ერთ-ერთი მთავარი გასაღები 1998-დან 2003 წლამდე, როცა კლუბმა 6 დიდი ტიტული მოიგო. ისაა მფლობელი სამი ჩემპიონთა ლიგის თასის (1998, 2000, 2002). ბოლო ორ ფინალში მან გოლების გატანაც მოახერხა და კლუბს მერვე და მეცხრე თასის მოგებაში მნიშვნელოვნად დაეხმარა. "ლა ლიგა" ესპანელმა ფორვარდმა 1994–95, 1996–97, 2000–01, 2002–03, 2006–07 და 2007–08 წლებში მოიგო, ხოლო მას შემდეგ, რაც ფერნანდო იერო "მერენგუესიდან" და ესპანეთის ნაკრებიდან წავიდა, ბლანკომ კაპიტნის სამკლაური გადაიბირა.

2003 წლის შემდეგ, რაული და მისი გუნდი ხშირად იყვნენ მედიის კრიტიკის ობიექტი, რადგან კლუბი წარმატებას ვერ აღწევდა საშინაო თუ ევრო არენაზე. ამის მიუხედავად, "ელ კაპიტანო" ცდას არ აკლებდა, რომ მისი საყვარელი კლუბი კვლავ ოლიმპზე აეყვანა. 2005 წლის 28 სექტემბერს ის გახდა პირველი მოთამაშე, რომელმაც ჩემპიონთა ლიგაში 50 გოლი გაიტანა, და ეს შედეგი მან 97 შეხვედრაში დააფიქსირა, აჯობა რა კიდევ ერთ ლეგენდას, ალფრედო დი სტეფანოს.

2006 წლის მოფლიო ჩემპიონატზე, კერძოდ, 19 ივნისს, მან ტუნისს გოლი გაუტანა, რითაც გახდა მე-18 მოთამაშე, რომელმაც სამ მსოფლიო ჩემპიონატზე მოახერხა გოლის გატანა. მან ამის გაკეთება შეძლო 1998 წელს, ისევე, როგორც 2002-ში.

მოკლედ, არ მინდა მასზე რამე გამომრჩეს, ამიტომ გთავაზობთ მის მიღწევებს:

"რეალ მადრიდი"
ლა ლიგა: 6
1994–95, 1996–97, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2007–08
კოპა დელ რეი
მეორე ადგილი (2): 2001–02, 2003–04
ესპანეთის სუპერთასი: 4
1997, 2001, 2003, 2008
ჩემპიონთა ლიგა: 3
1997–98, 1999–00, 2001–02
ევროპის სუპერ თასი: 1
2002
საერთაშორისო თასი: 2
1998, 2002
"ფიფას" მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი
მეოთხე ადგილი (1): 2000

"შალკე"

DFB-Pokal: 1
2010–11
გერმანიის სუპერთასი: 1
2011

ნაკრები:
20-წლამდელთა
მსოფლიო ჩემპიონატი
მეოთხე ადგილი: 1995
Fourth place: 1995
21-წლამდელთა: ევროპის ჩემპიონი

რაც შეეხება ინდივიდუალურ ტიტულებს, გამოსარჩევია "პიჩიჩი", რომელიც მან ორჯერ მოიგო (1998-99, 2000-01), ჩემპიონთა ლიგის ორგზის საუკეთესო ბომბარდირობა (1999-2000, 2000-01) და საუკეთესო თავდამსხმელობა სამჯერ (1999-2000, 2000-01, 2001-02)

რეკორდები:

"რეალის" საუკეთესო ბომბარდირი: 323 გოლი
ყველაზე მეტი მატჩი კლუბში: 741 შეხვედრა
"რეალის" საუკეთესო ბომბარდირი "ლა ლიგაში":228 გოლი
"რეალის" რიგებში ყველაზე მეტი მატჩი "ლა ლიგაში":550 მატჩი
"რეალის" საუკეთესო ბომბარდიდი "ჩემპიონთა ლიგაზე: 66 გოლი
ჩემპიონთა ლიგის ყველა დროის საუკეთესო ბომბარდირი: 71 გოლი.
"რეალის" რეკორდსმენი ჩემპიონთა ლიგაში ჩატარებული მატჩების რაოდენობით: 132 მატჩი

სხვა საინტერესო ფაქტები რაულზე:

მას მოსწონს - კითხვა, განსაკუთრებით არტურო პერეს რევერტეს წიგნები, ესპანური მუსიკის მოსმენა. ასევე კორიდა და ნადირობა.

2001/02 წლების სეზონში 14 გოლი გაიტანა ესპანეთის ჩემპიონატში.

2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მან სამი გოლის გატანა მოახერხა.

2002 წლის 11 დეკემბერს მან "რეალში" მე-200 და 201-ე გოლები გაიტანა.

2002/2003 წელს რაულმა 16 გოლი "ლა ლიგაში" გაიტანა, ჩემპიონთა ლიგაზე - 9.

2004/05- ში რაულმა მხოლოდ 9 გოლის გატანა მოახერხა.

2001 წელს მან 24 გოლი გაიტანა "ლა ლიგაში" და შვიდიც ჩემპიონთა ლიგაზე.

ასევე, როგორც უკვე გითხარით, მისი დებიუტი შედგა 1996 წელს შედგა ჩეხეთთან და მისი ნაკრები 0-0 ეთამაშა მეტოქეს.

1996 წლის დეკემბერში მან პირველი გოლი გაიტანა ნაკრებში იუგოსლოავიის კარში.

1997/98 - ში მან ესპანეთის სუპერთასზე ითამაშა და "ბარსელონას" სამი გოლი გაუტანა (პირველი შეხვედრა "ბარსამ" მოიგო, 2-1, საპასუხო კი - "რეალმა", 4-1).

1998 წლის იანვრიდან მაისამდე 17 მატჩში მხოლოდ 3 გოლი გაიტანა.

23 წლის ასაკში რაული გახდა საუკეთესო ფორვარდი, რომელმაც "ლა ლიგაში" 113 გოლი გაიტანა.

2000 წლის აპრილში მან მეასე გოლი შეაგდო ესპანეთის ჩემპიონატში.

2000/01 სეზონში რაულმა 22 შეხვედრაში 17 გოლი გაიტანა.

2000 წელს "ლა ლიგაში" რაულმა ასევე 17 გოლი გაიტანა.

1998 წელს გუნდმა ლიგა მოიგო, ხოლო რაულმა 11 შეხვედრაში ორჯერ იხეირა.

1998/99- ში მან 47 შეხვედრაში 30 გოლის გატანა მოახერხა.

კლუბმა კიდევ ერთი ლიგა მოიგო 2000 წელს, მოთამაშემ კი 15 შეხვედრაში ათჯერ დაამწუხრა მეტოქე.

მისი პირველი გოლი სამეფო კლუბში "ატლეტიკო მადრიდის" წინააღმდეგ გავიდა.

1994/95 წლების სეზონში მან "ლა ლიგა" მოიგო კლუბთან ერთად, ჩაატარა 28 შეხვედრა და 9 გოლიც გაიტანა.

1995/1995 - ში მან 40 შეხვედრაში 19 გოლი გაიტანა, ლიგაზე - 6.

1996/97 - ში მან "ლა ლიგაში" 21 ბურთი მოათავსა მეტოქეთა კარში.

მის მესამე და მეოთხე ბავშებს, ტყუპებს, მატეო და ჰექტორი ჰქვიათ, ისინი 2005 წლის 17 ნოემბერს დაიბადნენ. რაულს კიდევ ორი შვილს ჰუგო (დაბადებული 2003 წელს) და ხორხე (2000) ჰქვიათ.

მან მძიმე ტრავმა მიიღო 2005/2006 წლების სეზონში, რის გამოც, მხოლოდ 5-ჯერ გაიტანა გოლი.

2006/07 წლებში გახდა ლიგის ყველა დროის საუკეთესო ბომბარდირი 56 გოლით, ამ სეზონში კი 5 გოლი გაიტანა (და მხოლოდ 7 გოლი "ლა ლიგაში") და გაიმყარა საკუთარი პოზიცია ბომბარდირებში.

მან ესპანეთის ჩემპიონატში 189-ე გოლი 2007 წლის 26 მაისს გაიტანა.

2007/08- ში მან 18 გოლი შეაგდო შიდა ჩემპიონატში, ხოლო 5 - ჩემპიონთა ლიგაზე.

მის მეხუთე შვილს და პირველ ქალიშვილს მარია ჰქვია, რომელიც 2009 წლის 4 დეკემბერს დაიბადა.


ასე და ამგვარად, რაულმა იმხელა შთაბეჭდილება მოახდინა ჩვენზე, რომ შეუძლებელია მისი დავიწყება. მან არაერთხელ გვაჩუქა ბედნიერი წუთები და მის მიმართ, რასაკვირველია, მხოლოდ კარგი სიტყვები უნდა ვიხმაროთ. ჩვენ კი არა, ლამის მთელი მსოფლიო დადებითად საუბრობს მასზე, მათ შორის კი მოთამაშეებიც არიან: "რაული დიდებული თავდამსმხელია. მასში შერწყმულია ყველა ის თვისება, რომელიც უმაღლესი დონის მოთამაშეს სჭირდება. სისწრაფე, ტექნიკა, დიდებული პასები - ყველაფერი ეს რაულს გააჩნია და, რაც მთავარია, ის ამას შესანიშნავად იყენებს. მის წინააღმდეგ თამაში ურთულესია. მე მას უკრაინა - ესპანეთის შეხვედრისას დავუპირისპირდი. მაშინ ჩვენი დაცვის ხაზი, ისევე, როგორც მე, მუდმივი შიშის ქვეშ იყო მის გამო. ის ამ შეხვედრაში შესანიშნავად გამოიყურებოდა. არცერთი წამით კონცენტრაციას არ ჰკარგავდა. მაშასადამე, მას რომ გაუმკლავდე, შენ მომენტი წინასწარ უნდა განსაზღვრო და უფრო სწრაფად უნდა იმოქმედო. თუკი ის ბურთს საუკეთესო სიტუაციაში მიიღებს, აღარაფერი გეშველება, გოლს აუცილებლად მიიღებ", - განაცხადა "ბაიერნის" ნახევარმცველმა, ანატოლი ტიმოსჩუკმა, რომელიც მაშინ ჯერ კიდევ "შახტარის" ღირსებას იცავდა.

მას ყველა პატივს ცემს, ყველგან და ყოველთვის: ერთხელ მაიკლ ჯორდანმა რაულთან შეხვედრის დროს ამ უკანასკნელს ავტოგრაფი მოთხოვა. თავდაპირველად, ფეხბურთელმა გაკვირვებული შეხედა უდიდეს კალათბურთელს და ხუმრობად მიიღო მისი ნათქვამი, მაგრამ შემდეგ მაისურზე მაინც დაწერა ჯორდანისთვის ასე ნანატრი ავტოგრაფი, ასეთი მინაწერით: ყველა დროის საუკეთესო კალათბურთელს, მაიკლ ჯორდანს, მისი ერთგული გულშემატკივრისგან".

რაული იყო ფეხბურთელი, რომელიც კლუბში გადმოსულ ახალ მოთამაშეებს ადაპტაციის გავლაში ეხმარებოდა, ასე იყო ლუიშ ფიგუს შემთხვევაშიც. ის იყო, არის და იქნება ახალგაზრდა ფეხბურთელის მაგალითი. მისგან მაგალითის აღება ყველას შეუძლია და გამორიცხულია, რომ ამან რაიმე უარყოფითი შედეგი გამოიღოს. მიუხედავად იმისა, რომ დღეს მას თეთრის ნაცვლად ლურჯი ფორმა აცვია და არც "ბერნაბეუზე" აღარ დარბის ყოველ კვირა, მისი სული და გული მაინც მადრიდში რჩება, და ჩვენც გვახსოვს ის. ბევრს აქვს შეგრძნება, რომ ის თითქოს არც კი წასულა, ეს იმიტომ, რომ მას "რეალი" და "რაული", "ბლანკოსი" და ბლანკო ცალ-ცალკე ვერ წარმოუდგენია. შენ წახვედი, რაულ, მაგრამ ჩვენ კვლავ გვახსოვხარ და ასე იქნება მარადჟამს...